lip(c)owo, a jakże!

o upływie czasu raz jeszcze

zniknął już złoty pył ścielący się pod stopami wzdłuż lipowej alei

pod akacją już dawno ucichło brzęczenie pszczół

tak, zdecydowanie nadeszła pora na relaks w cieniu wierzby

czas odmierzany kwiatowym zegarem

Czas mija zdecydowanie zbyt szybko.

Już prawie nie pamiętam, kiedy zrobiłam to zdjęcie.

Tymczasem, na przekór deszczom 

zakwitły lipy.

A kwitnące lipy kocham miłością wielką.

Za nostalgiczną woń dzieciństwa, niepowtarzalną, jedyną...

Może jeszcze zdążę przyłapać na gorącym uczynku

lipową królową?

Jeśli tylko, zdam relację (foto)

A Wy, macie swoje zapachy dzieciństwa?

waiting for the Sun

słoneczko

wiosenne krakelury

być jak Babo

czyli chcieć znaczy móc ;-)